De meeuw hangt stil naast mij in de wind. 
Hij lijkt te wachten tot hij woorden vindt 
voor alles wat hij weet van zee en land, 
het zoute waaien en het scherpe zand. 

Zijn oog is van ijs, zijn snavel een haak 
van staal. Alles om hem golft en waait. 
Onder mijn voeten trilt een donker dier, 
voert mij voortdurend weg van hier. 

Hij keert zich van mij af en zijwaarts glijdt 
hij in een boog tot vlak boven de zee, 
pikt bijna terloops een visje mee. 

Behalve ik spreekt alles hier vanzelf: 
het grijze wad, de wind en elke golf. 
Dit is wat de meeuw voor mij verzwijgt.